Κάθε μορφή θεραπείας, αρχίζει να υπάρχει όταν δίνουμε παρηγοριά και ελπίδα σ΄έναν άνθρωπο, όσο κι αν δείχνει απελπισμένος και αντιδραστικός, ως προς τη βοήθεια.
Οφείλουμε να τον προσεγγίζουμε μ΄έναν τρόπο προσωπικό, ακούγοντας με όλη μας την προσοχή, αποφεύγοντας τις γενικεύσεις.
Η θεραπευτική εξέλιξη προκύπτει μέσα από την προοπτική ανάπαυσης που δημιουργεί η ίδια η θεραπευτική συμμαχία και όχι μέσα από επίδειξη επιστημονικών γνώσεων, που διατηρούν τη σχέση σε απόσταση.
Η θεραπεία προκύπτει, όταν παρά την έλλειψη εμπιστοσύνης και αυτοεκτίμησης του ανθρώπου, δίνουμε παρηγορητική προοπτική ότι θα έρθει η ώρα που θα εμπιστευθεί και θα αγαπήσει τον εαυτό του.
Αυτή η σχέση οφείλει να διέπεται από θέληση για δέσμευση και υπομονή απ΄όλες τις πλευρές, δίνοντας μεγάλη αξία στη δυνατότητα που θα αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε και αναπτύσσουμε μαζί.
Όσο αυτές οι δυνατότητες ανακαλύπτονται σαν μικρά γεννήματα στο νου και να στερεώνονται στην ψυχή , τόσο μεγαλώνει η ψυχική ανθεκτικότητα και αρχίζει να υποχωρεί η προσωπική δυστυχία.
