Επερχόμενος καλοκαιρινός έρωτας.
Το φανταστικό προσδοκά να γεννήσει πραγματικό ως μια ιδιαίτερη εγκυμοσύνη σε κατακόκκινη καρδιά.
Είναι καλοκαίρι και όλο μετρώ την ώρα να με δροσίσει μια γρανίτα.
Ένας μοναδικός ήλιος στέκεται απέναντι στην ύπαρξή μου και πυρπολεί τη ματιά μου. Μια ατέρμονη και ανορίοτη θάλασσα ξανοίγει την επιθυμία μου. Το τέλος του απομεσήμερου μου χαρίζει τρυφερές παιδικές μνήμες κι ένα ολόγιομο φεγγάρι καθρεφτίζει τα τεράστια βήματά μου.
Έρχεσαι. Σε κάνω εικόνα μέσα στην κακοκαιρία της ψυχής μου. Γίνε άσπρο εφηβικό ποδήλατο, να εναποθέσω τα λουλούδια του αγρού μου. Πιο έντονα σ΄ ακούω ανάμεσα στον ήχο των τριζονιών, που μέσα στη ρυθμική τους παρουσία στήνεις σπανιόλικο χορό, και με καλείς απλώνοντας το χέρι σου ν΄ ακολουθήσω τη στιβαρή σου παρουσία. Ξεπροβάλλεις σαν τον αξιωματικό πάνω στο άλογο, για να δηλώσεις παρουσία στην σκακιέρα της ζωής μου. Ένα δάκρυ έλλειψης ενώνεται με μια σταγόνα θάρρους στο μέτωπό σου. Ναι, δεν είσαι αυταπάτη. Είσαι ανάγκη που αγαπά την αγάπη και όχι αγάπη που αγαπά την ανάγκη. Γι αυτό θέλω ν΄ ανθίσεις το φθινόπωρο, να ωριμάσεις το χειμώνα σαν το καλό κρασί, που επιβεβαιώνει τον τρύγο του θερινού συναισθήματος.
Έλα! Έρωτά μου καλοκαιρινέ. Επιθυμώ να βγάλω τα βαριά ρούχα της θλίψης και να ενώσω ένα νόημα γυμνό, με μια επίσημα καλοντυμένη επικεφαλίδα.
Έχει όμορφο καιρό!
Μη φοβηθείς αυτό, που στήριξε την πίστη επάνω στην ελπίδα.
Αλεξάνδρα Κουσουνάδη
Σύμβουλος Συνεξάρτησης & Εθιστικών Συμπεριφορών
Καλοκαιρινός έρωτας
