Μνεία σ΄αυτούς που «έφυγαν», χωρίς να δουν τη θέα.
Πόσα πράγματα δεν βγαίνουν στο φως. Μυστικά και αφανέρωτα συναισθήματα ρίχνονται στον καιάδα μιας χαλύβδινης αξιοπρέπειας.
Τι μπορεί να χαθεί άραγε; Ποιος προβεβλημένος εαυτός αντιστέκεται στη σύνδεση με την πραγματική ανάγκη.
Πότε εξέφρασες και δε σου αποκρίθηκαν;
Πότε φώναξες και δε σε άκουσαν;
Πότε είπες την αλήθεια σου και σου απάντησαν με ψέμα;
Πότε ξαναεμπιστεύτηκες και σε πρόδωσαν;
Πότε φοβήθηκες και δε σε πήραν αγκαλιά;
Πότε πόνεσες και δε σε φρόντισαν;
Πότε ζήτησες και δε σου δόθηκε;
Πότε προσπάθησες να νικήσεις την αίσθηση του χρόνου, και δε σου χάρισε στιγμές αιωνιότητας;
Πότε στοιχημάτισες τ΄αδύνατα να γίνουν δυνατά;
Πότε;
Θυμήσου.
Κι΄όταν τα δάκρυα στερέψουν, η θέα μπρος στα μάτια σου θα έχει άλλη ομορφιά!
