Θυμάμαι καμιά φορά, όταν ήμουν πιο μικρή που μου έλεγε η μαμά μου, σοβαρέψου Αλεξάνδρα, σοβαρέψου. Ήμουν ένα αυθόρμητο παιδί που μου άρεσε να γελάω, να κάνω πλάκα, να χορεύω να τραγουδάω, και παρόλα αυτά είμαι σίγουρη ότι το έκανα με πολύ σοβαρό τρόπο! Ποτέ δεν κατάλαβα αυτό «το σοβαρέψου». Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον εννοούσε να μην ξεχωρίζω και πολύ, να μοιάζω με τους άλλους για να μη με απορρίψουν .Ασυνείδητοι φόβοι. Κανένας δε θέλει να νοιώθει μόνος γι΄αυτό φροντίζει να μοιάσει στους άλλους, χωρίς να πολυσκεφτεί, αν τα «άλλα» των άλλων του ταιριάζουν. Δύσκολη περιοχή ο ρόλος του «σοβαρού». Έχει πολλούς συμβιβασμούς. Μέχρι που πείθεις τον εαυτό σου ότι σ΄αρέσει η ζωή σου. Νεκροταφείο ονείρων το λέω εγώ! Καταπίνεις πολλά. Προσδοκώ ανάσταση ονείρων λοιπόν!
