Η ελευθερία του να μη μισείς όλους όσοι σε τραυμάτισαν.
Όλοι μιλούν για την περίφημη ενσυναίσθηση, όπως μιλούν για την αγάπη. Πρέπει να δείχνεις ενσυναίσθηση, πρέπει ν΄αγαπάς, πρέπει να συγχωρείς, πρέπει, πρέπει, πρέπει!
Δύσκολα όμως λέει κάποιος το πως μπορεί να γίνει αυτό και ακόμα πιο δύσκολο να το εφαρμόζει κι ο ίδιος!
Οι περισσότεροι άνθρωποι αξίζουν μεγάλης στοργής και κατανόησης γιατί είναι πολύ πληγωμένοι, γι΄αυτό έστω και με μια μικρή ενόχληση, μπορεί να σε ξεσκίσουν.
Αν δεν πάω προς το καλό, θα βλέπω συνέχεια στα μάτια των άλλων το κακό.
Αν είμασταν εμείς καλοί, δεν θα υπήρχαν κακοί.
Αυτό για να γίνει θα πρέπει αρχικά να θεραπεύσω τον εαυτό μου, για να μη χρειάζεται να μισώ, όσους με τραυμάτισαν. Όλα ξεκινάνε από τη μνήμη του τραύματος. Όλες οι σχολές ψυχοθεραπείας, διαπραγματεύονται τη θεραπεία του. Πως αυτό το τραύμα δε θα το βρίσκω συνέχεια μπροστά μου. Να μη χρειάζεται να πονάω για όσα μου έκαναν.
Το κακό που κάνω εγώ, πολύ δύσκολα το βλέπω. Βλέπω μόνο το κακό που μου κάνουν οι άλλοι. Σίγουρα ο άλλος μπορεί να είναι πιο ανώριμος και να «ευθύνεται» περισσότερο. Και μπορεί να καθηλωθώ για χρόνια στην ανελέητη ανάγκη για δικαίωση και να απομονωθώ και να συρρικνωθώ στο βωμό του δικαίου. Και να το κάνω και ιδεολογία και να παρασύρω κι΄αλλους και τελικά να κάνω περισσότερο κακό, από το αρχικό για το οποίο μάχομαι να βρω δικαιοσύνη.
Η αυτογνωσία, δεν είναι τίποτα άλλο από το να συνειδητοποιήσω το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί, πριν αποδώσω ολοκληρωτικά την ευθύνη στον άλλο. Τότε αρχίζω να καταλαβαίνω ότι έχω κι εγώ ελαττώματα. Τότε αρχίζω να μην απαιτώ από τον άλλον μια τελειότητα που δεν μπορώ ούτε εγώ να έχω. Τότε προχωρώ οπισθοχωρόντας. Τότε όλα μαλακώνουν. Τότε κατανοώ. Τότε αρχίζω να συνδέομαι, τότε αρχίζω να (συν)χωρώ, τότε αρχίζω ν΄αγαπώ.
