Λίγες σκέψεις στον απόηχο της ανάγκης για αγάπη…κυρίως του εαυτού.
Μπορώ και χωρίς το δεκανίκι οποιασδήποτε εξάρτησης, να ΖΗΣΩ;
Κάθε τι που ποθώ, να ήταν εντελώς αλλιώς, είναι ένας δείκτης που μου υπενθυμίζει ότι κάτι αγνοώ, αποφεύγοντας να πάρω θέση…
Αυτό το κάτι που διαρκώς μεταθέτω τη διαχείρισή του σ΄ένα «μετά», που σπρώχνω όλο και πιο μακριά, όσο περισσότερο πλησιάζει.
Αποφεύγοντας να δώσω «λύση», καταλήγω να αποφεύγω τον ίδιο μου τον εαυτό, τη ζωή και τις επιλογές της.
Το μερίδιο στη χαρά.
Και θα ρωτήσει κάποιος ποια είναι η στιγμή που μπορεί να γίνει ένα πρώτο βήμα;
Είναι η στιγμή που συνειδητοποιώ με όλες μου τις αισθήσεις ότι ο τρόπος που ζω, συνιστά περισσότερο φθορά και απώλεια παρά προοπτική και δημιουργία.
Η συναισθηματική πληρότητα μπορεί να μην είναι εύκολη και δεδομένη υπόθεση, αλλά η προσπάθεια για την κατάκτησή της, οφείλει να είναι.
Παραδέχομαι ότι δεν τα «ξέρω» όλα.
Ότι δεν τα «μπορώ» όλα.
Απλώνω, όχι το χέρι, αλλά όλον τον «κουρασμένο» μου εαυτό προς βοήθεια και «αφήνομαι» να μου δοθεί.
Και το ταξίδι έχει ήδη αρχίσει!
