Παιχνίδια κυριαρχίας και υποταγής πάνω στη σκακιέρα του εγωισμού.
Αυτός που συνήθως δε μιλάει ανοιχτά για ένα θέμα στη ζωή του, δεν είναι αυτός που το έχει λύσει και το έχει αφήσει πίσω του.
Τις περισσότερες φορές είναι αυτός που κρατώντας το μυστικό, δε θέλει ν΄ανοίξει ούτε μισή χαραμάδα, σε μια «απρόσκλητη» κριτική.
Μια τέτοια κριτική, είναι φοβερά ελκτική για ανθρώπους χωρίς αυτογνωσία, όπου τους δίνεται η ευκαιρία να βρεθούν ένα σκαλοπάτι «ψηλότερα», απ΄αυτόν που εκθέτει ένα θέμα.
Τη στιγμή που ένας άνθρωπος έχει βρει τη δύναμη, για να κοινωνήσει την «αδυναμία» του, αυτή η δύναμη τον ανεβάζει ψηλά, γιατί εκείνη την ώρα πατά τον εγωισμό του και έτσι ανέρχεται πνευματικά.
Τότε αυτοί οι άλλοι, αρπάζουν την ευκαιρία της παραδοχής, θεωρώντας την αδυναμία, την ερμηνεύουν με τον τρόπο που τους εξυπηρετεί για να νοιώσουν ότι είναι ανώτεροι, ενώ στην ουσία νοιώθουν υποδεέστερα, γιατί ο άλλος βρήκε αυτή τη δύναμη.
Αυτός ο τρόπος σκέψης χαρακτηρίζει τις περισσότερες σχέσεις των ανθρώπων και την ίδια στιγμή που πανηγυρίζουν, γιατί νομίζουν ότι έχουν κατατροπώσει το βασιλιά στη σκακιέρα, αυτό που νοιώθουν γύρω τους είναι η ψύχρα της «μοναξιάς του νικητή»
Παιχνίδια κυριαρχίας και υποταγής πάνω στη σκακιέρα του εγωισμού
