Στο νέο διασκελισμό που αποφάσισες να κάνεις, στο μετρικό φαινόμενο της ζωής σου, ξεπήδησαν μετά από καιρό τα ΟΧΙ, να ολοκληρώσουν τον προηγούμενο στίχο της «θετικής» σου εκδοχής.
Εμφανίστηκαν με κόκκινο χρώμα.
Αυτό της καρδιάς. Της πληγωμένης.
Ακόμα δεν είναι πολύ διακριτά.
Είναι πνιχτές συλλαβές και φοβισμένες.
Είναι ισχνά και ταλαιπωρημένα γράμματα, πάνω σε τσαλακωμένο χαρτί.
Είναι συμβολικές αντιδράσεις στην καταπίεση των ΠΡΕΠΕΙ.
Είναι ρομαντικοί χαρακτήρες που διψούν να συναντήσουν τα μεγάλα ΝΑΙ.
Να ερωτοτροπήσουν μαζί τους για να γραφτεί ένας μεγάλος έρωτας.
Αυτόνομος.
Ολοκληρωμένος.
Ένας έρωτας όπου η ώριμη άρνηση, θα υποκύψει στη γοητεία της ώριμης κατάφασης.
