Κάθε άνθρωπος, αναζητά την αγάπη ως απολύτως φυσική ανάγκη για να νιώσει πλήρης. Ενυπάρχει μέσα του ως φυσική ουσία. Ο τρόπος όμως που θα διαθέσει ο καθένας τον εαυτό του για ν΄αγαπήσει και να αγαπηθεί, μπορεί στην πορεία να διαστρεβλωθεί τόσο πολύ αναλόγως με το κατά πόσο την έχει εισπράξει. Ας πάρουμε μια μητέρα. Αν δεν το κοιτάζει το παιδί της με αγάπη, στο πρώτο στάδιο του καθρέφτη, αργότερα θα αρρωστήσει, συναισθηματικα. Σ΄αυτό το πρώτο στάδιο παίρνει από την μητέρα την ταυτότητά του. Βρίσκει τον εαυτό του. Από τις πρώτες ώρες, μέρες, εβδομάδες, εισπράττει τη μητρική λατρεία που μόνο η μάνα ξέρει να του δίνει. Πρέπει να νιώσει απόλυτα επιθυμητό και κανένας άλλος δεν μπορεί να του δώσει αυτή τη βεβαιότητα για μια ζωή, ότι είναι ο εαυτός του. Αν δεν γίνει αυτό, θα έχει προβλήματα ταυτότητας μια ζωή και μπορεί να φτάσει να έχει και τις πιο σοβαρές νοητικές διαταραχές. Και αν έχει κακοποιηθεί κι΄όλας ή σωματικά ή λεκτικά, τα μηνύματα που παίρνει είναι τόσο μακριά από τη φυσική αυτή ανάγκη και εκεί πραγματικά μεγαλώνει ένα εν δυνάμει ψυχικά και σωματικά άρρωστο άτομο. Όταν έχουμε ένα παιδί δεν του διδάσκουμε πως είναι η αγάπη, του την προσφέρουμε απλόχερα. Δεν του λέμε ότι αγάπη είναι μια αγκαλιά ένα χάδι και τρία φιλιά και αυτό ισούται με αγάπη. Ενεργούμε προς αυτήν με ένα φυσικό και αβίαστο τρόπο. Ο λόγος που δεν ενεργούμε προς αυτήν είναι όχι γιατί δεν την διδαχτήκαμε, αλλά γιατί δεν την βιώσαμε. Κάθε μορφή εξάρτησης από την αγάπη, είναι γιατί αρχικά εμείς δεν την εισπράξαμε και στην συνέχεια δεν μπορέσαμε να την προσφέρουμε. Κάθε μορφή εθισμού μπορεί να υποδηλώνει μια τέτοια ελλειμματική και δυσλειτουργική κατάσταση στην πολύ πρώιμη ηλικία. Η ψυχοθεραπεία και η αυτογνωσία μας βοηθά να αναγνωρίσουμε, να κατανοήσουμε, και να ανακόψουμε αυτόν τον ελλειμματικό κύκλο.
