Όσοι ξεπέρασαν το «θάνατο», ένα ποτήρι «θάνατο» ήπιαν πριν.
«Μέθυσαν», και τον ξεπέρασαν!
Η απενεχοποίηση των αρνητικών συναισθημάτων και καταστάσεων (φόβος, θυμός, οργή, αδικία, λύπη, στεναχώρια, θλίψη, κατάθλιψη, απελπισία, εξάρτηση, παρακμή, ανημπόρια, καταστροφή, αδιέξοδο) φέρνει την παραδοχή και τελικά την αποδοχή!
Η ερώτηση του πως άφησα να μου συμβεί εμένα αυτό, όσο κι αν μας φαίνεται παράδοξο, είναι η αρχή της λύτρωσης.
Στην αρχή τα παίρνουμε όλα προσωπικά! Ότι κάνουμε, ότι κάνουνε, ότι ακούμε, ότι λένε, συνοδεύεται με μια εμμονή να καταλάβουμε γιατί η ζωή τα έχει βάλει μαζί μας και θέλει να μας εξοντώσει.
Η μόνιμη αμφισβήτηση και κούραση που το ακολουθεί όλο αυτό πιθανόν, είναι μια καλή αφορμή για διερεύνηση, λύση και απελευθέρωση από πάρα πολλά αδιέξοδα.
Όσο κι αν δε θέλαμε να μας συμβεί κάτι αρνητικό, είναι ένας οδοδείκτης ότι είμαστε ζωντανοί και αδιαλείπτως, εξελίξιμοι. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε άνθρωποι. Με ευαισθησίες, αδυναμίες, τρωτές περιοχές και ανάγκες.
Μπορεί να καθηλωθούμε για χρόνια στο γιατί, περιμένοντας μια απάντηση για την «πτώση», ενώ η απάντηση έρχεται απλά, από την ανύψωση.
Επίσης μπορεί για χρόνια να περιμένουμε να ξεπηδήσει μια δύναμη από μέσα μας για να μπορέσουμε ν΄ανυψωθούμε και η λύση να βρίσκεται απλά στο άπλωμα του χεριού μας σ΄έναν άλλον άνθρωπο που μπορεί να μας βοηθήσει να σηκωθούμε , μέχρι να σταθούμε ξανά στα πόδια μας σταθερά.
Πολλές φορές ακόμα αιωρούμαστε στη σκέψη, ότι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που πάντα ήμουν ικανός να βοηθάω άλλους, ή έτσι νόμιζα! Τώρα πώς θα αφήσω να φανεί μια άλλη εικόνα; Ότι σε μια δεδομένη στιγμή, έχω περισσότερη ανάγκη να πάρω βοήθεια, παρά να δώσω.
Αν ξεπεράσω αυτήν την «αδύναμη» οπτική, μπορώ να βιώσω το θαύμα της αγάπης, γιατί προς την αγάπη πάμε. Είναι μια ενεργητική στάση που μας φέρνει σε επαφή με την ανάγκη για βουτιές ενότητας και του νοήματος της ύπαρξης με απτά στοιχεία και όχι φανταστικά. (θα ήθελα να αγαπήσω, αλλά καλύτερα να μ΄αγαπήσει ο άλλος πρώτα).
Η αίσθηση ότι οι άλλοι θα «έπρεπε» να έχουν καταλάβει τις ανάγκες μας και να τις καλύπτουν, είναι μια εφηβική στάση που ναι μεν είναι ένα στάδιο εξέλιξης αλλά η ώριμη και ενήλικη αντιμετώπιση μας υποχρεώνει να μάθουμε να ζητάμε και να διεκδικούμε αυτό που θέλουμε. Και αν δεν μας δοθεί από εκεί που το ζητάμε για όποιον λόγο, οφείλουμε να γίνουμε σταθεροί αναζητητές της προσωπικής μας αλήθειας, του γιατί δεν μας δίνεται.
Συνήθως βέβαια, σ΄αυτή τη ζωή ότι δίνεις παίρνεις. Είναι μια συμπαντική πραγματικότητα μέσα στην αλάνθαστη σοφία της φύσης.
Πολλές φορές η πρόθεση της προσφοράς, κρύβει ιδιοτελείς ανταμοιβές. Γι αυτό και τα παράπονα, αν δεν υπάρχει ανταπόδοση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην παίρνουμε αυτό που προσδοκούμε γιατί οι άλλοι με κάποιο διαισθητικό τρόπο το αντιλαμβάνονται και αντιστέκονται σ΄αυτό.
Αν δίνουμε πραγματικά από καρδιάς χωρίς να μας ενδιαφέρει άμεσα το αποτέλεσμα, το σύμπαν μας το γυρίζει πίσω είτε από εκεί που το προσφέρουμε αλλά και ίσως όχι απαραίτητα από εκεί που το περιμένουμε. Εξηγώ με κάποιο τρόπο την άποψή μου πάνω σ΄αυτό το δύσκολο κομμάτι της προσφοράς και της αγάπης! Δυστυχώς επειδή η αγάπη είναι μια πνευματική κατάσταση, δεν είναι όλοι στο ίδιο στάδιο για να καταλάβουν αυτό το πάρε δώσε! Εμείς εξελισσόμαστε στην τέχνη της αγάπης και σίγουρα μια δεδομένη στιγμή, αυτό θα αναγνωριστεί και θα γυρίσει πίσω. Πολλές φορές σε ανύποπτη στιγμή και εκεί που δεν το περιμένουμε!
