Ζούμε τον εφιάλτη της Σταχτοπούτας, με την κακιά μητριά, που την υπηρετούσε βάζοντάς την να καθαρίσει τα παπούτσια της σκυφτή με φόβο και απαξίωση.
Ακόμα και η καλή της η νεράιδα της υπενθύμιζε ότι όταν το ρολόι δείξει 12 και 1 λεπτό, οτιδήποτε έχει συμβεί πριν απ’ αυτή τη στιγμή εξαφανίζεται, καταργείται, σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Σαν την άμαξα, τους υπηρέτες, την τουαλέτα της Σταχτοπούτας που ξαναγίνονται κολοκύθα, ποντίκια και κουρέλια.
Μα το γοβάκι είναι εκεί και περιμένει με τον πρίγκιπα να ψάχνει, να ταιριάξει!
Όλα θα «ταιριάξουν» στο τέλος του «παραμυθιού», αρκεί να μη χαθούν οι Σταχτοπούτες και οι Πρίγκιπες.
Ο εφιάλτης της Σταχτοπούτας
