Οι απόλυτες ερμηνείες και προσεγγίσεις για τη ζωή, δεν βοηθούν τα σταθερά βήματα που χρειάζεται να κάνει ένας άνθρωπος σε μία αλλαγή για την εξέλιξή του.
Οι ανθρώπινες αντιφάσεις προέρχονται από μία αδυναμία που υπάρχει μέσα μας ούτως ή άλλως υπαρξιακά. Αυτή η απολύτως δικαιολογημένη αδυναμία υπονομεύεται αρχικά από τον ίδιο τον άνθρωπο και στη συνέχεια από το περιβάλλον του. Και υπονομεύεται γιατί στους εσωτερικούς διαλόγους του μυαλού θα ακούσεις φράσεις απόλυτες όπως: «Θα έπρεπε να μπορείς, οι άλλοι πως το κάνουν, άργησες, δεν έχεις χρόνο, πρέπει να το πετύχεις, κάντο, μεγαλώνεις, γερνάς, φύγε, άλλαξε»
Πεποιθήσεις που δημιουργήθηκαν ίσως από δανικές φωνές. Ίσως των γονιών μας των φίλων μας μιας νευρωτικής κοινωνίας ολόκληρης που θέλει τον άνθρωπο «παραγωγικό» και εκμεταλλεύσιμο . Ας πάρουμε κάποιους ειδικούς. Όσο πιο ειδικός γίνεσαι σ’ ένα θέμα τόσο σταματά η ανάγκη για ευρύτερες γνώσεις ανοιχτό μυαλό και αλλαγή. Και έτσι ο «ειδικός» γίνεται ένας άνθρωπος μέσα στις αντιφάσεις γιατί πολύ απλά δεν αναγνωρίζει υπαρξιακά ότι είναι και αυτός πολύ αδύναμος. Σαν τον πνευμονολόγο που καπνίζει στο γραφείο του, σαν τον παιδοψυχολόγο που ουρλιάζει στο παιδί του, σαν τον ιερέα που βάζει τιμωρίες στην εξομολόγηση. Και έτσι ο «ειδικός» γίνεται ένας άνθρωπος μέσα στις αντιφάσεις. Ειδικός ναι μεν ανειδίκευτος της ίδιας του της ζωής δε. Η αλλαγή και μόνο σαν λέξη πολλές φορές τρομάζει. Η εξέλιξη είναι σπειροειδής ακριβώς λόγω αυτών των αντιφάσεων. Η αργή και σταθερή αλλαγή προέρχεται ως εσωτερική ανάγκη και όχι ως ψυχαναγκαστική διαδικασία. Έρχεται τη στιγμή που θα αναγνωρίσουμε ακριβώς αυτήν την αδυναμία και το δικαιολογημένο φόβο που την περιβάλλει. Την αποδεχτούμε, την αγκαλιάσουμε και πάμε μαζί της σαν ένα κύμα που μας πηγαίνει σε μια ασφαλή στεριά.
