Κάποιες φορές μπορεί να ένοιωθα μία μορφή εχθρότητας απέναντί μου, από κάποιους ανθρώπους και αναρωτιόμουν το γιατί. ‘Οσο και αν το έψαχνα, κάνοντας ειλικρινή διερευνητική απογραφή στη συμπεριφορά μου, δεν έβρισκα κάποιον προφανή λόγο να υπάρχει. Ίσως καμιά φορά έβρισκα ένα λόγο, τις στιγμές που έβαζα άτσαλα τα όρια σε «παραβιάσεις» προσωπικών περιοχών, όταν δεν «άνοιγα τα σύνορα» ιδία βουλήσει.
Αυτή η συνθήκη πάντα με προβλημάτιζε και με στεναχωρούσε, σε σημείο ν΄αναρωτιέμαι πολλές φορές αν έχω και εγώ νοιώσει κάτι ανάλογο για κάποιους και για πιο λόγο.
Θέλοντας λοιπόν να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, γρήγορα συνειδητοποίησα, ότι ασφαλώς και έχω νοιώσει «εχθρικά». Χωρίς προφανή λόγο.
Η καχυποψία και η ζήλεια είναι ο πιο σίγουρος τρόπος με τον οποίο μπορώ να κινηθώ εναντίον κάποιου, χωρίς να μου έχει κάνει απολύτως τίποτα.
Τι μπορεί να συμβαίνει ψυχικά λοιπόν σ αυτήν την περίπτωση.
Η ανταγωνιστικότητα η οποία σας βλέπει κάποιος λόγω της χαμηλής του αυτοεκτίμησης, γίνεται αιτία, να μη σας θεωρεί πηγή ικανοποίησης του ναρκισσισμού του. Αυτό που είστε, χωρίς να το ξέρετε και να το δηλώνει ανοιχτά , τσακίζει την αυτοεκτίμηση του γιατί η σύγκριση μαζί σας μπορεί να είναι αδυσώπητη. Η ασυνείδητη ερμηνεία που γίνεται είναι: «Χειρότερος» από μένα γεμίζει η στάθμη της αυτοεκτίμησης, καλύτερος από μένα κατεβαίνει η στάθμη της αυτοεκτίμησης. Το ζύγισμα του εαυτού λοιπόν είναι κάτι που συντελείται σχεδόν αποκλειστικά έξω από μένα.
Αυτή η υπαρξιακή κρίση που ζει ή θα τον κάνει να σας απορρίψει γιατί δεν αντέχει τη σύγκριση, ή θα μεταβληθεί σε τάση κυριαρχίας πάνω σας και ο μόνος τρόπος να κερδίσει πόντους αυτοεκτίμησης είναι να καταφέρει να σας υποβιβάσει.
Οι ερμηνείες είναι απόλυτες και δεν υπάρχει ούτε το καθαρό μυαλό να σκεφτεί , ότι ο κάθε άνθρωπος είναι απολύτως μοναδικός με τα ταλέντα του και τα προτερήματα του τα οποία δεν μπορούν να μπουν σε καμία σύγκριση
Αυτή βέβαια είναι η κατάσταση μιας «φουρτουνιασμένης επιφάνειας». Στον βυθό της συναισθηματικής ανάγκης αυτό που θέλει στην πραγματικότητα είναι, να καταφέρει να συνδεθεί μαζί σας, να τον αγαπήσετε και να σας αγαπήσει. Και μάλιστα, όσο πιο αδιάφορα, ή όσο πιο επιθετικά κινείται εναντίον σας, τόσο πιο μεγάλη ανάγκη αγάπης έχει.
Απλά ο εγωισμός του, δεν θα τον αφήσει ποτέ να δηλώσει την πραγματική του ανάγκη, με αποτέλεσμα να μένει άδειος, ανικανοποίητος και στερημένος.
Ο στερημένος από αγάπη άνθρωπος, πρέπει να ενδιαφερθεί να μάθει πως μπορεί να δώσει αρχικά ο ίδιος αγάπη. Αυτό δεν είναι καθόλου δεδομένο. Καλλιεργείται και εκλεπτύνεται με το χρόνο. Το υπόλοιπο είναι μια ανώριμη εγωιστική έκφραση ενός «παιδιού» που απαιτεί συνεχώς την προσοχή από έναν κόσμο που αισθάνεται ότι φτιάχτηκε γι΄αυτό και μόνο γι΄αυτό.
