Οι άνθρωποι με πολλά κιλά δημιουργούν ένα «χαλκέντερο» εσωτερικό εαυτό για ν΄αντέξει το πάχος. Επειδή η ευαισθησία υπερέχει κατά πολύ της ματαιοδοξίας που χρειάζεται για να συντηρήσει την εξωτερική εικόνα, γίνονται μαχητές σ΄έναν πόλεμο ανίερο.
Η υπερβολική ευαισθησία έρχεται αντιμέτωπη με τη γνώμη των άλλων, που πρωτοστατεί η πρώτη κρίση.
«Είσαι χοντρός. Φταις». Και υπάρχει τέτοια σκληρότητα, ακόμα κι΄απ΄τα βλέμματα των άλλων, χωρίς να πουν μιλιά, ακόμα και μέσα στην ίδια την οικογένεια, που αναγκάζει το «φταίχτη», να πολεμήσει σκληρά για την άλλη εικόνα, αυτή της προσωπικότητας.
Ο «φταίχτης» φταίει όσο ο αλκοολικός, ο ουσιοεξαρτημένος. Ο κάθε εθισμένος που χάνει τη μάχη με την «επιλογή». Που κραυγάζει, θέλω αλλά δεν μπορώ. Και όσο περνάνε τα χρόνια, όσες προσπάθειες απώλειας «επιτυχημένες» και αν έχει κάνει, κατακρημνίζονται στο βωμό των λάθος κινήτρων. Συνήθως είναι εξωτερικά, αδύναμα, επιφανειακά. Το κάνω πάλι για τον άλλον, για κάποιους άλλους. Για να αποδείξω ότι μπορώ, όταν εσείς μου λέτε ότι δεν μπορώ. Με θυμό με αναστάτωση, χωρίς αποδοχή. Γι αυτό μετά εξασθενεί το «θέλω». Και καμιά φορά εξασθενεί τόσο πολύ που γίνεται παντελής παραίτηση.
Για να βρεθεί η κοινή συνισταμένη του θέλω και του μπορώ, για τους σωστούς λόγους, οι οποίοι δε θα εξασθενούν στο χρόνο, χρειάζεται να γίνει μια βαθιά εσωτερική δουλειά, για ν΄απελευθερωθούν τα στοιχεία, που μας κρατάνε δέσμιους, στον κύκλο του εθισμού. Έχω δει θαύματα να συντελούνται στο δρόμο της ανάρρωσης εθισμένων ανθρώπων. Το ταξίδι θέλει γνώση, βοήθεια, αντοχή και πολύ νοιάξιμο! Και τα αδύνατα μπορεί να γίνουν δυνατά!
