Οι δράσεις μας και τα παράγωγά τους
Η αυτογνωσία είναι μια μακρά διαδικασία για να αναγνωρίσουμε κάτι πολύ απλό, που δεν είναι όμως καθόλου αυτονόητο. Ότι κάθε δράση δημιουργεί ανάλογα παράγωγα.
Ανακαλύπτουμε σιγά σιγά με τον ανάλογο πόνο που συνοδεύει αυτήν τη συνειδητοποίηση, ότι η ζωή μας ήταν και είναι φυλακισμένη μέσα στη ματιά των άλλων. Μέσα στο βλέμμα τους, που εγκρίνει η δεν εγκρίνει. Όπως κάποτε ως παιδιά, αποζητούσαμε την αποδοχή των πράξεών μας στο βλέμμα του πατέρα και της μητέρας.
Εκατοντάδες ερωτηματικά δημιουργούνται για το πώς θα έπρεπε να είμαι, το πώς θα πρέπει από εδώ και πέρα να σκέφτομαι και να συμπεριφέρομαι.
Πώς θα παραμείνω «καλός» χωρίς να με πατήσουν.
Πώς θα βάλω όρια χωρίς να γίνω «κακός»
Πώς θα σταματήσω να είμαι δυσάρεστος, χωρίς να με εκμηδενίσουν ισχυρότεροι δυσάρεστοι.
Πώς θα δώσω αγάπη χωρίς να μ’ εκμεταλλευτούν.
Πώς θα πάρω αγάπη, χωρίς να αισθανθώ ότι χρωστάω.
Πώς θα υπάρξω σε συσχέτιση με άλλους ανθρώπους σε ισότιμη βάση, σ΄έναν κόσμο αλληλοεξαρτώμενο, με άτομα που στην πλειονότητά τους έχουν διδαχθεί ότι ισχυρός είναι αυτός που έχει εξουσία.
Εξουσία σε επίπεδο χρημάτων, συναισθημάτων, φήμης, γνώσης, ταλέντων, δύναμης και άλλων εγκόσμιων στοιχείων που σε καθιστούν σημαντικό για να μπορείς να ξεχωρίσεις.
Και αν ξεχωρίσεις, είναι σαν να εξασφαλίζεις τη νίκη απέναντι στο θάνατο.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση του ανθρώπινου μυαλού.
Ο κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του, ένα δισυπόστατο κομμάτι ύπαρξης.
Το καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι.
Αυτά τα δύο κομμάτια παλεύουν εσωτερικά για το πιο θα επικρατήσει.
Αυτή η εσωτερική σύγκρουση, γίνεται εντονότερη με τα εξωτερικά ερεθίσματα.
Κάθε απόφαση που συνοδεύει μία δράση, κάθε επιλογή καλή ή κακή, λειτουργική ή μη λειτουργική, ωφέλιμη ή μη ωφέλιμη, ενεργοποιεί ανάλογες δράσεις σε άλλους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε αλληλεξάρτηση μαζί μας. Και εννοείται πώς το καλό θα παράξει καλό και το κακό κακό! Αυτός είναι ένας συμπαντικός νόμος.
Ο δρόμος της αυτογνωσίας και εντέλει της θεραπείας του νου και της ψυχής, είναι να ισορροπήσουν κατά το δυνατόν αυτές οι φωνές, που σου υπαγορεύουν ότι αν δε δράσεις προς μία κατεύθυνση «χρήσιμη» για σένα, δε θα επιβιώσεις σ΄αυτόν τον σκληρό κόσμο της ύλης. Η αυτογνωσία σου ξεκαθαρίζει τι είναι χρήσιμο για σένα σ΄έναν κόσμο που δεν αποτελείται μόνο από ύλη που είναι αδιαμφισβήτητα φθαρτή, ανοίγοντας μονοπάτια γνώσης για τις σημαντικές και καθοριστικές για την υγεία της ανθρώπινης ύπαρξης, ανάγκες. Έναν κόσμο που η ασθένεια (έλλειψη σθένους) , είναι απλά ένας τρόπος ν΄αφηγηθεί το σώμα την εσωτερική αυτή σύγκρουση.
