Όταν «πεθαίνεις» από φόβο
Στα κατάβαθα του φόβου
δεν έχει χρώμα ο καμβάς μου
κι η ανάσα ακόμα δραπετεύει
πυροβολώντας το μυαλό μου.
Ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου
σαν τύμπανα ψυχρού πολέμου
θέλει κι΄αυτή να επιτεθεί
παραδομένη στον εχθρό μου.
Σειρήνες ουρλιαχτά και λάθη
νιώθουν κι΄αυτά προσβεβλημένα
και συστρατεύονται στη μάχη
να βγουν μπροστά προωθημένα.
Ξέφρενος πόλεμος κι΄αντάρα
συνθέτουν ζοφερό τοπίο
πτώματα οι σκέψεις ξεπετιούνται
στου νου μου το νεκροταφείο.
Ο βασιλιάς της λογικής μου
αφήνει ανήμπορος το θρόνο
στα συναισθήματα της θλίψης
δίνει το στέμμα του και μόνο.
Κι όταν οι πριγκίπισσες της λήθης
αναλαμβάνουν νοσηλεία
σ΄ένα απάτητο λιβάδι
μ΄εναποθέτουν με λατρεία.
Του Πάνα οι λάγνες μελωδίες
ίσως νικήσουν τον εχθρό μου
απ΄όπου πήρε το όνομά του
ο φοβερός ο πανικός μου.
Αφιερωμένο σ΄όλους, όσοι έχουν βιώσει έστω και μια φορά κρίση πανικού.
Με την αγάπη μου, την αμέριστη συμπαράστασή μου και μια αγκαλιά σ΄αυτό το «σκοτεινό» κομμάτι της ύπαρξης.
