Χθες βράδυ αναρωτιόμουν γιατί αρρωσταίνουν οι άνθρωποι. Κατέληξα, χωρίς επιστημονικά κριτήρια (αυτά τα αφήνω για τους ειδικούς) ότι μάλλον αρρωσταίνουν γιατί ο εξαρτημένος νους και σώμα δεν δύνανται ν΄ ακολουθήσουν αυτό που θέλει η ελεύθερη ψυχή.
Για πολλούς λόγους.
Πάρα πολλούς.
Κατόπιν αναρωτήθηκα για μένα αν προσπάθησα αρκετά, για κάτι που δεν άντεχε ή που ήθελε πολύ η ψυχή μου!
Πολλές.
Προσπάθησα τόσο πολύ, ώστε να μην μπορεί να μου πει το μυαλό μου, ότι δεν προσπάθησα αρκετά.
Και τις στιγμές που αποτύγχανα, ξαναπροσπαθούσα και αποτύγχανα «καλύτερα».
Κι όταν αποτύγχανα «καλύτερα», σκεφτόμουν ότι, ό, τι έκανα μπορεί να έμοιαζε ασήμαντο, αλλά ήταν σημαντικό που το έκανα.
Και έτσι κάπου στο τέλος κάθε τέτοιας διαδρομής, μ΄έναν αβίαστο τρόπο, ένα ελαφρύ αεράκι με πήγαινε πάντα παραπέρα, χωρίς καμία αντίσταση.
Χωρίς βαρίδια και χρωστούμενα.
Σε «τόπους» ήρεμους, που ήξερα με σιγουριά ότι δεν υπάρχουν «εχθροί».
Ούτε καν ο εαυτός μου.
Αυτός γινόταν σύμμαχος προστάτης δυνατός και υγιής, για το επόμενο ξεφόρτωμα.
Το μόνο που χρειαζόταν και χρειάζεται, είναι η ανάγκη για ψυχική ελευθερία- υγεία, να είναι πιο δυνατή από το φόβο.
Ο κάθε άνθρωπος συνεχίζει με τον τρόπο που μπορεί ή δεν μπορεί!
Όλα για κάποιο λόγο είναι, ακριβώς, έτσι όπως πρέπει να είναι!
Η αποδοχή είναι η απάντηση σε όλα μου τα ερωτήματα σήμερα!
