Πρώτα σε τοποθετώ στο βάθρο και μετά σε πετώ στον καιάδα των σχέσεων
Η έλλειψη σταθερής ψυχολογίας δεν μπορεί να έχει τη συναισθηματική κατανόηση των διαφόρων προτεραιοτήτων και βαθμών της εκάστοτε σχέσης για να συμπεριφερθεί ανάλογα μ΄αυτό που εμείς κατανοούμε ως λογικό.
Η συνεξάρτηση δημιουργεί την ασταθή ψυχολογία της λογικής κατανόησης μιας σχέσης που εμείς επιλέξαμε. Η συνεξάρτηση δημιουργεί την αντίφαση. Δημιουργεί την υπερβολή και καταστρέφει τη σχέση, που δε θα θέλαμε με τίποτα να καταστραφεί.
Οι άνθρωποι ως επί το πλείστον ζουν στην ουδετερότητα του δεν ξέρω τι θέλω ούτε από τον εαυτό μου, ούτε από τους άλλους. Και πόσο μάλλον να μπορώ και να το εκφράζω με σαφήνεια.
Τις ανάγκες μας δεν τις καταλαβαίνουμε και πυροδοτούνται όταν βρεθεί ένα πρότυπο, που θα δώσει χρώμα στη ζωή μας, για ν΄ανακινηθεί και να μεγαλώσει η όρεξή μας για ζωή.
Επειδή τότε συνειδητοποιούμε αυτές τις ανάγκες, δημιουργείται ένας άτσαλος ενθουσιασμός, που εσωτερικά πυροδοτεί τον τρόπο της συνεξάρτησης, ή του αγκιστρώματος από το πρότυπο και μπορεί χωρίς να το καταλαβαίνουμε να καταστρέψουμε αυτό που μας δίνει ζωή.
Στην αρχή το αγκίστρωμα είναι γλυκό και για τις δυο πλευρές. Θυμίζει αγάπη. Και έτσι μέσα στο πέπλο που δημιουργείται απ΄αυτόν τον τρόπο, αναπτύσσουμε ασυνείδητα υψηλές προσδοκίες, στις οποίες δεν μπορεί να ανταπεξέλθει ολοκληρωτικά καμία ανθρώπινη ύπαρξη, όση αγάπη κι αν εμπεριέχει μέσα της.
Κι έτσι η ανάγκη για αγάπη μεταβάλλεται σε απαίτηση, η οποία αν δεν ικανοποιείται, δημιουργεί ένα εχθρικό κλίμα, το οποίο απέχει παρασάγγας από το κλίμα της κατανόησης και της αποδοχής.
Η ειρήνη που μετά μπορεί να επανέλθει δεν είναι η ειρήνη της σταθερής ψυχολογία και της αναζήτησης για συναισθηματική αρμονία, αλλά είναι η ειρήνη που μεσολαβεί ως ανακωχή μεταξύ μαχών, ενός πολέμου τον οποίο ονομάζουμε σχέση.
Γιατί αν δε φύγει η ψευδαίσθηση ότι ο άλλος είναι ο μόνος υπεύθυνος κάλυψης των αναγκών μας, η ανακωχή απλά δίνει το χρόνο για ανασύνταξη δυνάμεων, ώστε να βρεθεί ένας άλλος τρόπος διεκδίκησης των απαιτήσεων και των παράλογων προσδοκιών.
Στην πραγματικότητα η σχέση που επιλέγουμε να δημιουργήσουμε μ΄έναν άλλον άνθρωπο, στον καθρέφτη της, αντανακλάται η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι μ΄αυτόν, δεν θα είμαστε ικανοποιημένοι με τη σχέση μας όσο κι αν υποκριθούμε.
Ο συνειδητός άνθρωπος το γνωρίζει αυτό και ξαναζυγίζει τη σχέση με τον εαυτό. Ο ασυνείδητος πετάει τα βέλη του στον άλλον, απαιτώντας να ικανοποιήσει αυτά που δεν μπορεί να ικανοποιήσει ο ίδιος για τον εαυτό του.
Και έτσι η συνεξάρτηση καλά κρατεί, η αποκαθήλωση από το βάθρο δείχνει να είναι η μόνη λύση για να εξωραΐσει οποιοδήποτε ψήγμα προσωπικής αδυναμίας. Δεν φταίω εγώ που σ΄έβαλα σ΄αυτή τη θέση. Φταις εσύ που δεν έκανες τα πάντα για να την κρατήσεις.
